December 08, 2012

iba ang puso ng pilipinong musikero



Matgal atagal narin na di ako nakagawa ng post dito dahil sa sobrang dami ng ginagawa. Anjan ang mall tour, pictorials, taping at kabikabilang concerts.. hehe biro lang.. masyado lang demanding yung job co ngayon kaya wala masyado time para magsulat. 

Pero since rest day ngayon sinabayan pa ng cold summer night sa back ground nainspire ako bigla magsulat. Bagong lipat sa unit, tulog na si utol ako naman gising pa kasi sanay nga namang gising sa gabe.. mahirap na tuloy maging normal na tao. 

Tama na sa intro nakadalawang paragraph na pala co. nakagawa co ng post kasi my favor na hiningi ang isang katropa. Matulungan man lang sya na ishare sa iba yung kanyang musika. Sabe nila iba daw ang damdamin ng mga musikerong Pilipino pero sa palagay co konti lang ang iniba kung ikukumpara sa puso ng mga pilipinong nagsusulat.

Si Ben, isang kaibigan sa trabaho isang musikero na gumagawa ng kanta. Sana magustuhan nyo. Feel free na pakingan yung sounds nya eto yung link http://www.youtube.com/watch?v=HFoIymR0K5I samalat! 

September 03, 2012

me gusta tattoo!

may lakad dapat kami ni daks kahapon pero dahil tulog ako ng hanggang alas dos ng madaling araw di co na xa natext. pero okay narin kasi nakabawi na co ng tulog kahit pano. salamat sa ulan at sa e-fan courtesy of brandon at sa iggys grill narin kung san ako naglunch kasi sawap ng fried bangus nila inantok ako after kumain.

Alam co bago co tuluyang ipikit yung mga mata co naglalaro sa isip co na may solid tropa akong ahas. hindi yung traydor yung literal na ahas talaga. ewan co ba bat yun yung pumapasok sa utak co. siguro kasi may nakita ako post kanina sa fb na dalawang tao, yung isa may kasamang aso at yung isa may kasamang snake.

Maiba tayo, nung isang araw wala akong kaplano planong magpagupit pero dahil sa isang text napaisip ako bigla. ano nga kaya kung magpagupit na co. Naisip co pabotohin nalang yung mga friends co sa facebook. raise to five. so far standing 3-2 na. tatlo na yung di magpapagupit at 2 yung magpapagupit. salamat sa mga bumoto kahit alam co na trip trip lang. okay lang alam co din naman na trip trip lang din pagboto nung iba.. hehe

Bukod sa pagpapagupit may isa pa akong naiisip gawin. gusto kong magpatattoo kaya lang permanente ka kasi yung kaya kelangang pag isipan ng mabuti. Naisip co magpagawa ng logo kay drew. salamat may tropa akong taga designer. pero bukod sa gagawin nyang logo may dati na akong gustong design talga yung tattoo ni iverson sa NBA na "only the strong survive" pero since idol co din naman si tupac kaya gusto co gayahin din yung isang tattoo nya or ipatattoo co nalng yung isang quote mula sa mga nasulat nya kaya lang mahaba masyado.

may isa pa akong issue sa pagpapatattoo kasi madaming may ayaw jan e. numero uno yung ermats co malamang kung pwede nya akong katayin ng buhay kakatayin ako nung pag nakita nya. Isa pa di natin maaalis na identity na ng mga astig astigan sa mga pelikula ang may tattoo. medyo ayoko ng mga ganun. gusto co yung tamang self expression lang. naks! ano daw nasabe co? basta yun na yun.



August 26, 2012

my personal favorite bob ong quotes

“nalaman kong hindi final exam ang passing rate ng buhay. hindi ito multiple choice, identification, true or false, enumeration or fill-in-the-blanks na sinasagutan kundi essay na isinusulat araw-araw. Huhusgahan ito hindi base sa kung tama o mali ang sagot, kundi base sa kung may kabuluhan ang mga isinulat o wala. Allowed ang erasures.”

“mag-aral maigi; kung titigil ka sa pag-aaral, manghihinayang ka sa pagtanda mo dahil hindi mo naranasan ang kakaibang ligayang dulot ng mga araw na walang pasok o suspendido ang klase o absent ang teacher.”

Bakit ba ayaw matulog ng mga bata sa tanghali? Alam ba nilang pag natuto silang umibig eh hindi na sila makakatulog kahit gusto nila..

Ayokong masanay sa mga bagay na hindi ko naman kailangan sa buhay ko.

Gamitin ang puso para alagaan ang taong malapit sayo. Gamitin ang utak para alagaan ang sarili mo.

…mas marami pa s’yang alam kesa sa nakasulat sa Transcript of Records n’ya, mas marami pa s’yang kayang gawin kesa sa nakalista sa resume n’ya, at mas mataas ang halaga n’ya kesa sa presyong nakasulat sa payslip n’ya tuwing sweldo.”

“Nalaman kong habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang buhay, iikot ang mundo, at mauubos ang oras.”

 

Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo. Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka. Kaya quits lang.

 

 ... namimis co lang magpost sa blog na to. saka inaantok narin ako. next time ulet pag my sapat na oras susubukan co magkwento. madami co gusto ikwento kaya lang bihira na co humarap sa computer para magsulat kasi pagkaharap co yung monitor may kausap na akong ibang lahi na may problema sa kanyang telepono na kelangan co sulusyunan. namimis co narin magsulat... si nap pala yung kasama co jan sa picture katropa mula training gang umabot ng production floor . wala kasi co picture na matino mula nung nag agent ako ulet kaya yan nalang muna pansamantagal :|


April 11, 2012

Wala Kasing Ganito Samin



Four days na walang pasok ~ syempre nagiisip ako ng pagkakaabalahan bukod sa panunuod ng mga prusisyon at pagbabasa. Biglang nagtext si bos, dadalaw daw sa Bataan. Ayos na sana pero di biro yung byahe papunta samin kasi mahirap daw sumakay. Pumila pa daw siya at nagtransfer ng bus sa San Fernando pero nakarating naman sya.

Hindi co alam kung ano ang dahilan ng mata tao bakit madaming nagpepenitensya tuwing mahal na araw pero isa lang ang sigurado co. Hindi madali yung ginagawa nila kaya may mga mabibigat silang dahilan para gawin yun. Yung iba siguro trip lang pero Malabo yun kasi yung maglakad ka palang sa kalsada ng walang tsinelas mahirap na yung gumulong ka pa kaya at may nanghahampas pa.

Kanya kanyang style ang mga nagsasakirpisyo pero lahat sila naka yapak. May mga gumagapang sa daan, may mga nagbubuhat ng krus, may may nakatali naman sa krus at naglalakad ng paisa isang hakbang at may mga nagpapadugu din sa likod. Hindi ko alam kung ano ang iisipin co pero nung una medyo nagulat pa nga ako kasi first time co makakita ng ganun.

Dahil sa ignorante ako sa mga ganung bagay, inabangan namin yung paghuli kay Hesus na isasagawa ng mga katoliko. Akala co sipleng dula dulaan lang pero diko akalain na parang totoo pala. Kompleto mula props hanggang sa mga costumes pati nga ata attitude nung mga gumaganap bagay din. Mula sa plaza naglakad kami hanggang makarating sa San Juan at duon hinintay namin yung mga susunod na manyayare.

May mga dialogue yung mga characters pero dko marinig sa dami ng mga tao at medyo maingay kasi at wala din microphone - sabagay wala namang microphone nuong mga panahong yun. OK narin basta alam co huhuliin si Kristo. Syempre nagtapos yung palabas sa pagkakahuli kay Hesus.

Biyernes Santo – ginising ako ni ermats kasi mainit na daw. Nag ayos lang ng konti ng sarili tapos kumain na ng almusal. Simple lang ang almusal pritong tuyo, itlog at sinangag. May nakalimutan pla ako ikwento. Kagabe, uminom pla kami ni bos sa paborito kong tambayan pag gabe, Dko alam kung natuwa si bos kasi alam co first time nya dun samin tos a kanto co lng sya pinainom. Pero ok narin yun basta importante uminom at sumaya.

Balik tayo sa almusal, pagkatapos kumain nagsimula nang dumating yung mga mandurugo. Mas madami sila ngayon kesa kahapon. Syempre di na ako nagulat masyado kasi expected co na. nagpicture  ako onte kahit Malabo yung camera ng telepono co. nakapost din dito kaya pagtyagaan nyo nalang. Ipapako na daw si Kristo kaya dali dali akong naligo – nagbihis para hanapin kung nasaan na yung palabas. Masyadong maluwang ang setting ng palabas kaya dko nahanap. Nagtyaga nalang kami sa harap ng bahay ni bos pansamantala.

Tanghali na, syempre kainan na naman. Kumain lang kami saglet tos bumalik na sa plaza. Tumambay saglet habang umiinom ng soft drinks. Mula kahapon hanggang ngayon andami na naming nainom na coke. Di ata umiinom ng tubig si bos puro coke lang.. tos lakas padin magyosi. Sabagay expected co narin naman yun. Sa kasamaang palad dko nakita yung actual na pagpapako sa krus kasi sa palengke pala hindi sa plaza. Mali yung nasagap kong balita pero ok narin.

Hapon ~ xempre pahinga muna. Pagod na sa kakagala at kakaabang sa mga susunod na mangyayare. Hanggang sa makatulog ako sa sofa kahit mainit. Pagkagising nag ayos na ulet ng sarili kasi kelanagn umuwi ni boss a manila kasi maaga pa pasok niya. Iniisip isip co kung may bus ba paluwas kahit biyernes santo. Sabe sa bahay wala daw malamang sa madaling araw pa pero nagbakasakali narin kami.

Nakarating kami ulet ng plaza kakahintay. May parade na naman, ewan co kung para saaan pero sobrang haba nung parade at nakahawak silang lahat ng kandila. Nung matapos yung parade sakto may Bataan Transit na sa dulo. Wala ng isip isip nasakay na si boss.
 
Bumalik narin ako sa bahay at nagpahinga ulet.. Ganun lang kasimple yung mahal na araw co pero kakaiba kumpara sa mga nakaraan kasi lage lang ako tulog nun. Tamang shot lang tos gala pag sabado o kaya tuli sa hospital tos easter egg hunt sa lingo. Kakaiba yung ngayon kya kahit mainit ok lang. sulit narin ang bakasyon.

March 19, 2012

Danvers – A Friend You Cannot Afford to Lose


At first, he was just a typical friend that you can come across each day as you go to school and nothing is really special about him.  He was a loner in class contented in sitting in a corner browsing old messages and pictures from his phone while waiting for the professor to arrive.  After each class, he immediately goes out alone heading somewhere probably to smoke.
I still cannot believe that the man who seems to be very serious will play a great role in nurturing my hidden potentials. Actually, I cannot remember how we became friends. (Sorry boss) However, I have a theory how. We both prefer to sit at the back in class. Perhaps, I borrowed a pen or a sheet of paper to him prior to an exam because I am not used in bringing such stuffs and the rest of the story is history.

I guess lots of our classmates would agree that he is a man of few words because he seldom utters a word but when he does, it means so much. Majority if not all of my classmates respect his ideas not just because he is few years older but because it is often times the best decision to make. He was one of the few who lead the class in times of difficulties. From case presentations, submission of requirements for RLE, exams along with schools fees at times, he will certainly lend a helping hand whenever he has the means.
He is one of the few who never gets tired in encouraging me to pursue (remember this word boss) and perform better. I cannot remember the time when he let me realize my mistakes without saying that I was wrong. One time I arrived home drunk and then he ask me along with some friends to go in Malate and enjoy the night. Of course, I went with them despite being drunk because I thrust him that much. He let me drink - drink and drink until I cannot manage anymore and then I ask him to go home but he did not want to and he bought a barrel of beer instead. That time, I realized that I am wrong. That it is his way in showing wrong deeds. Isn’t it awesome?
He is a man with sturdy plans toward a brighter future. However, he is not just thinking about his future but also the future of those who are close to him. I cannot count instances when I asked for his support in all aspects and he managed to help me in a way or another. I believe lots of folks will agree to that especially those who know the man I am talking about.
Majority of our friends have a story to tell about this man and it is always about his kindness. However, he is not a boring – too serious person. He enjoy nightlife, he loves beer and partying. I cannot count how many times we went to bars along with our friends. He love the day after the final exam because it means partying all night with lots and lots of ice cold beer prepared for the whole class who can make it to the venue.
The man I am talking about is my former classmate, board mate and colleague Dante. He was a friend who taught me lots of things about life. In fact, I consider him my older brother. I think most of my classmates have a similar story about him. I salute you for being the same in spite of difficulties you have been through. I do not know how to end this write up so let me end this with a simple word that means a lot. Thanks!

March 18, 2012

The Rose That Grew From Concrete


Did you hear about the rose that grew from a crack in the concrete?
Proving nature's law is wrong it learned to walk with out having feet.
Funny it seems, but by keeping it's dreams, it learned to breathe fresh air.Long live the rose that grew from concrete when no one else ever cared.


R. I. P Tupac

March 13, 2012

I Cry


Sometimes when I'm alone
I Cry, 
Cause I am on my own.
The tears I cry are bitter and warm.
They flow with life but take no form
I Cry because my heart is torn.
I find it difficult to carry on. 
If I had an ear to confide in, 
I would cry among my treasured friend, 
but who do you know that stops that long, 
to help another carry on.
The world moves fast and it would rather pass by.
Then to stop and see what makes one cry, 
so painful and sad. 
And sometimes...
I Cry 
and no one cares about why. 

Tupac Shakur

March 12, 2012

Kwento co na Malamang ay hindi mo Babasahin


Dec 21 2011, maaga co nagising mainit saka maingay na kasi saka exited narin ako bumyahe pauwi (sige na nga). Basa pa yung mga damit co, palipas muna ng ilang oras para matuyo. Nuod ng cartoons na malalaki ang bunganga sabe ng lola co dati. Tanghali na, tuyo narin sa wakas. Mabilis akojg nag tupi ng damit tos nilagay sa traveling bag na hiniram co lang. Naligo, nagbihis, nagpabango at presto! Ready to go home na. binitbit co yung bag papuntang sakayan. Medyo matagal yung bus kaya nainip ako, bumili lng ng C2 pampalamig tos biglang dumaan yung bataan transit. Malas! Di ako nakasakay.


Naghintay na naman ng bus. Sakto may dumating na ordinary bus. Okay narin makauwi lang. Sumakay ako hangang Pampanga. Pagdaan sa Orani may sumakay na isang batalyon na mga katutubo. Hindi naman ako maarte pero my ibang amoy talaga na medyo hindi nagustuhan ng ilong co kaya nagdesisyon akong lumipat ng upuan. Ok na sana pero sumisilip yung araw kaya mainit. Tigil ng tigil yung bus halos lahat ng taong nakatayo lng sa gilid ng daan nahihintuan pero ok narin. Kaya pa.


Pagdating sa pampangga naghintany na naman ng bus. Medyo matagal ulet. Matapos ang mahabng paghihintay may dumating din na Bus papuntang San Jose. Aircon! Xempre ako una sumakay kaya sa  first seat ako. Medyo mas kumportable pero mas mahal nga lang bayad. Ok na rin. Nakatulog ako sa byahe tos pagising co cabanatuan na. Gaya ng inaasahan co traffic!.. Ginutom na co. Pagdating ng San Jose naghanap ako ng makakainan. Papasok sana ako sa Jobee pero inisip co an dami cong dala na bag. Isa pa mahal kaya dun nalng co sa nagbebenta ng fishbol sa daan. Masawap naman. Paborito co nga yun na street food kasi mura na masawap pa.

Gaya ulet ng inaasahan co mahirap sumakay. Punuan lahat ng bus galling manila saka baguio. Muntik co na patulan yung isa khit nakatayo pero naisip co malayo pa bka d kayanin ng tuhod co tos gabi narin gutom pa. Naghintay pa co ulet pero ganun padin. Lumalampas lampas lang yung mga bus. Biglang may dumating na bus na walang laman. Medyo nag isip ako kung sasakay o hindi kasi ako na naman unang sasakay. Sumakay padin ako. Gaya ng dati sa unahan ulet kasi ako unang sumakay. Pag andar sunod sunod na hanggang sa napuno. Gaya nung unang bus na sinakyan co lagi ding humihinto. Matapos ang 30 minutos na pag andar pumarada yung bus sa iang kainan. Stop over na agad d pa umiinit yung pagkaka upo co.
Dahil gutom pa ako bumaba narin ako. Kumain ng hotdog na tig bente pesos na muntik cong hindi bilhin dahil sa taas ng presyo pero binili co narin. Nagyosi ng isang stick para mabuhay ang dugo nag CR at nagbayag ng 5 pesos. Muntik muntikan na naman akong umihi nlng sana sa likod ng bus pero nahiya ako kunu kaya nag CR nlng din. Bumalik na ako sa bus tos nagsibalik narin yung ibang pasahero. 10 minutes plng kaming umaandar pero huminto na naman yung bus. Mag pumara, nasiraan daw yung isang bus kaya tatayo nlng sila makasakay lng. Napuno yung bus, para kaming sardinas na nagsisiksikan pero ayos lng para makauwi.

Gaya ulet ng inaasahan co pagpasok ng Nueva Vizcaya may mga ginagawa na namang daan. Hindi co alam kung anong problema sa Vizcaya pero lagging may ginagawang daan. Siguro mabilis masira kasi lagi madami dumadaan o kaya naman pangit ang pagkagawa ng daan. Ewan co kung san dun o kung may iba pang dahilan. Natrafic  na naman kasi may natumba na truck sa daan buti passable pa din. Pagbaba ng Dalton pass medyo nakahinga na ako ng maluwag. Medyo pamilyar na kasi yung lugar kasi dun kami tumatambay minsan pag may oras ang tropa nung college. Aritao! Napangiti nlng ako sa dami ng naalala co sa lugar na yun hangaang sa dumating kami sa bambang. Nakita co na naman yung lugar sa espesyal para sakin.

(January nung simulam kong isulat to pero ngayon co lng naituloy kaya pasenxa na kung ishosortcut co na kasi humahaba na.) Ayan bambang na pla. Dami co experience dito na halos lahat kalokohan. Taga dito yung ibang tropa co nun high school saka college kaya medyo secured ako dito kahit madaming mga adik (daw). Sunod sa bambang bayombong na. Parang wala namang nabago. Halos three years after co umalis sa bayombong parang ganun padin naman. Madami ako ikwekwento dito kasi more than 4 years ako nag stay dito pero sa ibang post nlng siguro.

Dumaan pa kami ng Bagabag, Diadi, Cordon at sa wakas Santiago na. Napansin co lng. Yung mga parol sa gilid ng daan may name at picture ni mayor. Akala co tuloy may snap election dun. Haha. Kaaga naman mangampanya ni mayor sabe co nalng sa sarili co. Pag dating co sa bahay xempre pahinga onte – kain tos tulog. Kinahapunan nagsimula na ang masasayng happenings na ikwekwento co din sa ibng post. Gaya ng sinasabe sa end ng mga series sa TV - Abangan!

March 11, 2012

In the Event of My Demise


Farewell to an ICON

In the event of my Demise 
when my heart can beat no more 
I Hope I Die For A Principle 
or A Belief that I had Lived 4 
I will die Before My Time 
Because I feel the shadow's Depth 
so much I wanted 2 accomplish 
before I reached my Death 
I have come 2 grips with the possibility 
and wiped the last tear from My eyes 
I Loved All who were Positive 
In the event of my Demise


This composition serves as a reminder to stick in my principles at all cost. Tupac Amaru Shakur was one of the few who influenced my personality.

March 09, 2012

QPH OR team! 1 year na pero namimiss padin kita


Halos isang taon na pala akong wala sa OR. Nakakamis yung toxic moments lalo naman na yung petiks moments. Namimiss co din yun kainan sa kitchen, pagtitig sa schedule na paborito ng lahat na para bang magbabago, paghihintay ng kaendorse na lageng late, breakfast sa lugawan sa tapat pati narin midnight snaks at yosi breaks sa franks.

Bukod sa mga nasabe co na namimiss co may iba pa akong namimiss. Isa na yung inbaliktad ni gervine na ginagaya co pero dko magaya gaya. Yung extraordinary skills ni shervin na walang makapantay. Yung makululet na banat ni sir ken. Yung paadvice moments ni mykle. Yung mga boys talk kunu ni Jimson. Yung asaran moments with binibining sexy Karen.

Eto yung iba, baka sabihin bat wala sila. Namimiss co yung happening sa likod. Alam na ni keweng at gervin kung ano yung mga yun. Isama mo narin si gieboy..hehe. Namimiss co din yung open na kwentuhan with Shiela about ***. Alam nya na yun. Syempre kahit wala na sila sa OR dko padin makalimutan yun mga prinsesa sa OR. Si ate Raicy, Xyza and Chelle. San n nga ba kayo? Namimis co na kayo.

May nakalimutan pa ba ako? Si Nogie pla at Robin. Namimis co yung inuman sessions natin. Ay kulang ng “s” kelangan sessionssss kasi sobrang dalas naman. Isama narin si Russel saka LJ kasi naabutan nan nya ako sa OR. Namimiss co narin kayo. Sige. damay narin si Allen, Joel saka Nesty na wala padin profile pict sa FB. Hehe Namimiss co yung pagpunta punta sa capitol para magpacasual na lage naman nauuwi sa wala. hehe. dba Lazy?Sige minsan successful naman sige n nga. Yung sahod na dmo malaman kung dadating pa ba o hindi sa sobrang delayed. Pati yung philhealth share na laeng pinagaawayan sa hatian. Haha.
Bukod sa mga kabatch co. namimis co din yung mga thunders. xempre pati din si mam Lutty!Yung mga galit moments n imam oyets na bestfriend ni mam irog. Yung mga paluto moments ni mamita Sonia pati narin yung tilog moments ni mam L***A.  Pati yung mga paki paload moko moments ni mam Jolens. Pati paghuhugas ng plato na minsan ginawa ni gieboy. Hehe. Pagiigib ng inumin sa kitchen tuwing umaga at pagdudusting nakakamis din onte.
Sa mga dko nabangit. Namimiss co din kayong lahat lalo na si SIR. solid ka talaga doc. Sana humaba pa buhay mo. Hehe. Balita co madami daw bago. Sana maging Masaya din kayo sa OR. Isa lang advice so senyo. Wag kayo masyado gumawa ng birth certificate at wag masyado sa oxygen at eyedrops para pagdating ng hatian hindi kayo negative. ROTFL

(mukang nawala na kayo sa FB.. click nyo nlng mga pangalan nyo para bumalik sa mga FB acount nyo)

Missing Friends


Catastrophes come and go
Friends and peers as well
When I am all alone
In a dark cold room
I reminisce happy moments,
Times that I am with them
With a bottle of alcohol and a cigar
I miss their company and
Drinking sessions, we all enjoy
It’s painful and it makes me cry
To know that bringing the past back
...is impossible
I need a friend to console me
But no one dares to do it
I want to spend more time with them
But…
They are apart
I hope our ways meet again someday
And I hope this is not the end


"I wrote this when I am in Olongapo City following college graduation"

bye bye pal



Most goodbyes are painful
But saying it is inevitable
Courage is required to say it
It is short yet meaningful
It may mean bye bye for now
But it also mean bye bye forever
Those words can make one sad
It may ruin everything
But it may also start a new one
Saying bye bye to a friend is never easy
Saying bye bye to a lover is harder
I hope one day..
As I stand over a grave
And see my name on the tombstone
My friends would not say bye bye
But good riddance instead
Just to somehow ease the pain


To the best set of friends that are now away, i miss you guys. hope to see you again and celebrate the old times.

Cry of the Unborn


When 2 cells meet, a new life is born
It takes 9 months before it is completely formed
A man hopes to soon become a father
And a woman to soon become a mother
The process is very delicate and sensitive
The couple is both excited
But behind their excitement
They both fear the responsibility that it takes
In the middle of the process
Unexpected things happen
And then there is silence
The baby is now gone
The couple needs to move on
And the only way to do it is to accept
And let the wind blow the bitterne


"I wrote this in a tissue paper while I am in Gateway Mall Cubao with my pal Paolo more than three years ago."

March 08, 2012

TOO LATE


Once in my life i have met a stranger
I didn’t expect her to love me
Ishtar, allow me to be your Tammuz
I just consider her my best buddy
The best woman i've ever met

It’s just simple how it started
Being classmates, then close peer
But more than a sister
Yet not a lover I thought

I neglect her, not once or twice
But most of the times i guess
But she’s still there patiently waiting
Hoping, without my knowledge

Now she’s gone, taken by an angel
Hope she’s not mad
I'll treasure her forever
Here! under my rib cage

I want to hug her
I want to say i miss her and i care
I want to say I’m sorry
I want to say I love her and i really do


"I wrote this to ask for forgiveness at the same time tell her that she still have a space in my cardio"