March 13, 2012

I Cry


Sometimes when I'm alone
I Cry, 
Cause I am on my own.
The tears I cry are bitter and warm.
They flow with life but take no form
I Cry because my heart is torn.
I find it difficult to carry on. 
If I had an ear to confide in, 
I would cry among my treasured friend, 
but who do you know that stops that long, 
to help another carry on.
The world moves fast and it would rather pass by.
Then to stop and see what makes one cry, 
so painful and sad. 
And sometimes...
I Cry 
and no one cares about why. 

Tupac Shakur

March 12, 2012

Kwento co na Malamang ay hindi mo Babasahin


Dec 21 2011, maaga co nagising mainit saka maingay na kasi saka exited narin ako bumyahe pauwi (sige na nga). Basa pa yung mga damit co, palipas muna ng ilang oras para matuyo. Nuod ng cartoons na malalaki ang bunganga sabe ng lola co dati. Tanghali na, tuyo narin sa wakas. Mabilis akojg nag tupi ng damit tos nilagay sa traveling bag na hiniram co lang. Naligo, nagbihis, nagpabango at presto! Ready to go home na. binitbit co yung bag papuntang sakayan. Medyo matagal yung bus kaya nainip ako, bumili lng ng C2 pampalamig tos biglang dumaan yung bataan transit. Malas! Di ako nakasakay.


Naghintay na naman ng bus. Sakto may dumating na ordinary bus. Okay narin makauwi lang. Sumakay ako hangang Pampanga. Pagdaan sa Orani may sumakay na isang batalyon na mga katutubo. Hindi naman ako maarte pero my ibang amoy talaga na medyo hindi nagustuhan ng ilong co kaya nagdesisyon akong lumipat ng upuan. Ok na sana pero sumisilip yung araw kaya mainit. Tigil ng tigil yung bus halos lahat ng taong nakatayo lng sa gilid ng daan nahihintuan pero ok narin. Kaya pa.


Pagdating sa pampangga naghintany na naman ng bus. Medyo matagal ulet. Matapos ang mahabng paghihintay may dumating din na Bus papuntang San Jose. Aircon! Xempre ako una sumakay kaya sa  first seat ako. Medyo mas kumportable pero mas mahal nga lang bayad. Ok na rin. Nakatulog ako sa byahe tos pagising co cabanatuan na. Gaya ng inaasahan co traffic!.. Ginutom na co. Pagdating ng San Jose naghanap ako ng makakainan. Papasok sana ako sa Jobee pero inisip co an dami cong dala na bag. Isa pa mahal kaya dun nalng co sa nagbebenta ng fishbol sa daan. Masawap naman. Paborito co nga yun na street food kasi mura na masawap pa.

Gaya ulet ng inaasahan co mahirap sumakay. Punuan lahat ng bus galling manila saka baguio. Muntik co na patulan yung isa khit nakatayo pero naisip co malayo pa bka d kayanin ng tuhod co tos gabi narin gutom pa. Naghintay pa co ulet pero ganun padin. Lumalampas lampas lang yung mga bus. Biglang may dumating na bus na walang laman. Medyo nag isip ako kung sasakay o hindi kasi ako na naman unang sasakay. Sumakay padin ako. Gaya ng dati sa unahan ulet kasi ako unang sumakay. Pag andar sunod sunod na hanggang sa napuno. Gaya nung unang bus na sinakyan co lagi ding humihinto. Matapos ang 30 minutos na pag andar pumarada yung bus sa iang kainan. Stop over na agad d pa umiinit yung pagkaka upo co.
Dahil gutom pa ako bumaba narin ako. Kumain ng hotdog na tig bente pesos na muntik cong hindi bilhin dahil sa taas ng presyo pero binili co narin. Nagyosi ng isang stick para mabuhay ang dugo nag CR at nagbayag ng 5 pesos. Muntik muntikan na naman akong umihi nlng sana sa likod ng bus pero nahiya ako kunu kaya nag CR nlng din. Bumalik na ako sa bus tos nagsibalik narin yung ibang pasahero. 10 minutes plng kaming umaandar pero huminto na naman yung bus. Mag pumara, nasiraan daw yung isang bus kaya tatayo nlng sila makasakay lng. Napuno yung bus, para kaming sardinas na nagsisiksikan pero ayos lng para makauwi.

Gaya ulet ng inaasahan co pagpasok ng Nueva Vizcaya may mga ginagawa na namang daan. Hindi co alam kung anong problema sa Vizcaya pero lagging may ginagawang daan. Siguro mabilis masira kasi lagi madami dumadaan o kaya naman pangit ang pagkagawa ng daan. Ewan co kung san dun o kung may iba pang dahilan. Natrafic  na naman kasi may natumba na truck sa daan buti passable pa din. Pagbaba ng Dalton pass medyo nakahinga na ako ng maluwag. Medyo pamilyar na kasi yung lugar kasi dun kami tumatambay minsan pag may oras ang tropa nung college. Aritao! Napangiti nlng ako sa dami ng naalala co sa lugar na yun hangaang sa dumating kami sa bambang. Nakita co na naman yung lugar sa espesyal para sakin.

(January nung simulam kong isulat to pero ngayon co lng naituloy kaya pasenxa na kung ishosortcut co na kasi humahaba na.) Ayan bambang na pla. Dami co experience dito na halos lahat kalokohan. Taga dito yung ibang tropa co nun high school saka college kaya medyo secured ako dito kahit madaming mga adik (daw). Sunod sa bambang bayombong na. Parang wala namang nabago. Halos three years after co umalis sa bayombong parang ganun padin naman. Madami ako ikwekwento dito kasi more than 4 years ako nag stay dito pero sa ibang post nlng siguro.

Dumaan pa kami ng Bagabag, Diadi, Cordon at sa wakas Santiago na. Napansin co lng. Yung mga parol sa gilid ng daan may name at picture ni mayor. Akala co tuloy may snap election dun. Haha. Kaaga naman mangampanya ni mayor sabe co nalng sa sarili co. Pag dating co sa bahay xempre pahinga onte – kain tos tulog. Kinahapunan nagsimula na ang masasayng happenings na ikwekwento co din sa ibng post. Gaya ng sinasabe sa end ng mga series sa TV - Abangan!

March 11, 2012

In the Event of My Demise


Farewell to an ICON

In the event of my Demise 
when my heart can beat no more 
I Hope I Die For A Principle 
or A Belief that I had Lived 4 
I will die Before My Time 
Because I feel the shadow's Depth 
so much I wanted 2 accomplish 
before I reached my Death 
I have come 2 grips with the possibility 
and wiped the last tear from My eyes 
I Loved All who were Positive 
In the event of my Demise


This composition serves as a reminder to stick in my principles at all cost. Tupac Amaru Shakur was one of the few who influenced my personality.